Müşteri Hizmetleri   +90 212 233 46 63
Good Parents çocukların dünyasını genişletirken, ailelere güvenilir ve eğlenceli bir danışmanlık sunar.
2 Yaş Sendromu

2 Yaş Sendromu

Çocuğu olan arkadaşlarımın sık sık bahsettiği ama kendi çocuğum olmadan önce vahametini kavrayamadığım bir konuydu 2 yaş sendromu. Nasıl büyük bir mücadele olduğunu başınıza gelince anlıyorsunuz. Şu anda kızım 3 yaşına yaklaşıyor ve bizdeki sendrom tavan yapmış durumda. Resmen ergenlik çağındaki bir genç kız gibi dik başlı ve kafaya koyduğu her şeyi yapmak istiyor. Bunların biraz karakter özelliği de olduğunu düşünüyorum çünkü ben de çok farklı değilim hatta eskiden daha da dik başlıymışım. Çocuk versiyonum bir de sendromla birleşince tadından yenmiyor :)

Sendrom döneminde çocuğa baskı kurmamak önemli diyorlar ancak baskı kurmamakla rahat bırakmak arasındaki çizgiyi ayarlamak çok zor. Biz ebeveynleri olarak kızımıza karşı sesimizi yükseltmeyi tercih etmediğimiz için şimdiye kadar hep yanlış bir şey yaptığında sakin bir şekilde karşılık verdik. Şimdi iyi yapıp yapmadığımızı sorgular oldum. Çoğu zaman otorite kurmakta zorlanıyorum. Onu tehlikeye atacak bir şey olmadığı sürece müdahale etmiyorum ancak tehlikeli bir durumda müdahale edince dahi kendi bildiğini yapmak istiyor. “Başına gelince anlar” yaklaşımını benimseyemiyorum. Örneğin koltukların tepesinde zıplarken ister istemez “zıplama, düşersin” kelimeleri dökülüyor ağzımdan. Onu uyarmazsam ve düşüp de canı acırsa belki bir daha zıplamayacaktır ancak kafasını vs. çarparsa sonuçları kötü olacağı için uyarmadan duramıyorum. Onun için faydalı olabilecek bir yemeği yemediğinde, uyumak istemediğinde, dışarı çıkmamız gerektiğinde çıkmamak için ısrar ettiğinde, giymesini istediğim bir kıyafeti giymeyip alakasız şeyler giymek istediğinde (yazın ortasında bot giymek gibi) ve daha bir çok konuda müdahale etmek durumunda kalıyorum. Bütün bu müdahaleler çatışma yaşamamıza neden oluyor. Bu çatışmalar sonucunda istedikleri olmayınca daha agresif bir tutum sergilediğini görüyorum.

Bir de tutturma konusu var ki evlere şenlik. Bazen bir şey için tutturunca ilgisini dağıtmak işe yarayabiliyor ancak bu da geçici bir süre etkili oluyor, sonra yine aklına geliyor ve aynı çatışmayı tekrar yaşıyoruz. Yaptığı davranışın ya da ısrar ettiği konunun neden yanlış olduğunu anlatmak da bazen işe yarayıp sakinleşmesini sağlıyor ancak bu yöntemi kullanırken ikna edici olabilmeniz çok önemli. İkna olmazlarsa kriz daha da büyüyebiliyor. Gerçekçi açıklamalar yapmanız ve söylediklerinizin arkasında kararlı bir şekilde durmanız gerekiyor. Çocuklar her şeyi sizin tahmin ettiğinizden çok daha iyi anlıyorlar. Yalan söylediğinizi de rahatlıkla anlayabiliyorlar ve bunu anladıklarında size olan güvenleri sarsılabiliyor. Kandırıldığını hisseden çocuğun tepkisi daha büyük olabiliyor.

 

Yapamayacağınız şeyler konusunda söz vermemeniz gerekiyor. Her ne kadar ödülle eğitime karşı olsam da bazı durumlarda gerekebiliyor. Örneğin “bak yemeğini güzel yersen seni parka götürürüm” dedikten sonra çocuğunuz yemeği yiyorsa onu parka götürmek zorundasınız. Aksi halde çocuk size olan inancını yitirebilir ve 2 yaş sendromu yaşayan bir çocuk için yeni bir kriz nedeni olabilir. Biz mümkün olduğunca yapabileceğimiz sözler vermeye çalışıyoruz. Hatta çevremizdeki büyüklerimize de kızımıza aynı şekilde davranmalarını öneriyoruz. Çünkü onlara güven duyması ve iletişiminin güçlenmesi için bu konu çok önemli.

 

Bazen istedikleri olmadığı için kendini yerden yere atan çocuklar görüyorum. Şu ana kadar büyük bir kriz yaşamasak da biz de kimi zaman bu raddeye kadar geliyoruz ve sakinleştirmesi gerçekten çok güç oluyor. Dışarıda böyle sahnelere tanık olursanız acıyan gözlerle bakmak yerine çocuğu sakinleştirmek adına bir el atsanız çok makbule geçecektir :)

Sevgiler,

Ceyda Subaşı

POPÜLER ETKİNLİKLER